Sri Lankaanse uitdaging..

Hallo allen!

Eerder is het al aangekondigd; bij deze is het officieel.. Op zondag 17 maart 2013 gaan Roelien (Klaver) en ik samen naar Sri Lanka!

We reizen in de middag eerst naar Dubai, waar we een ruime overstaptijd hebben (wegens stressige momenten tijdens onze vorige reis zijn we dit keer voor safe gegaan ;)). Na zo'n 19 uur reizen komen we (hopelijk) rond 9 uur aan op het vliegveld Bandaranaike International Airport te Colombo.

Omdat we erg weinig tijd hebben starten we op zondag direct met een orientatiedag, die speciaal voor ons twee georganiseerd gaat worden.. Op maandag reizen we dan direct door naar ons verblijfsoord om daar onze tassen neer te gooien en aan het werk te gaan in het Womens Shelter.

We brengen tijdens onze reis veel tijd door in het Womens Shelter, waar alleen vrouwelijke vrijwilligers welkom zijn. In dit opvanghuis kloppen kansarme vrouwen tussen de 12 en 25 jaar aan als zij geen uitweg meer zien en behoorlijk in de *(#$^& zitten. Aan ons de taak, in samenwerking met de lokale leiding en andere vrijwilligers, deze vrouwen te helpen hun leventje weer op te pakken.

Natuurlijk hebben wij daar veel te weinig tijd voor. Daarover zegt mijn handleiding van Travel Active het volgende:

Het leven in Sri Lanka is intens en kent veel armoede. Je geeft jouw tijd en energie aan het behalen van het projectdoel. Je staat niet boven de lokale bevolking, maar beseft dat een ieder hierbij geholpen is. JEeontdekt de cultuur van binnenuit en de bevolking bouwt aan haar toekomst. Er wordt een hoge mate van flexibiliteit van je verwacht. Bedenk dat je de situatie van deze mensen niet in een week kan veranderen, maar dat iedere bijdrage meehelpt aan de ontwikkeling van de kinderen en de mensen van deze gemeenschappen. Focus op kleine successen!

En dat is wat wij gaan doen. Kleine successen maken.

Omdat we er maar eenkortetijd zijn ga ik nu al op onderzoek uit naar wat eventuele projecten zijn die wij in korte tijd kunnen aansturen/uitvoeren. In het kader hiervan zou ik heel graag een plan maken en geld ophalen.

In de nabije toekomst kunnen jullie dus nog eens een smeekbede van deze kant verwachten. Ik hoop dat jullie dit niet erg vinden, en wellicht nog eens over willen gaan tot het geven van een kleine gift.

Roelien en ik verblijven maar een dikke week op het project. Daarna gaan wij een korte periode rondreizen. Wij reizen in de nacht van donderdag 3 op vrijdag 4 april namelijk al weer terug naar Nederland. Even iets anders dan 10 hele weken weg dus, maar omdat ik heel graag samen met Roelien wilde reizen, en mevrouw de Advocate niet zo lang vrij kan nemen, moeten we zoveel mogelijk doen, zien en nuttig wezen in 2,5 weken.

Ik hoop van harte dat we ook in deze korte periode veel kunnen doen! Ik zal deze blog ook daar proberen bij te houden, indien mogelijk. In ieder geval zal ik voor vertrek nog van me laten horen.

Liefs,

Coline

p.s. Dit alles is onder voorbehoud: een visum moeten we nog krijgen..

Aandacht voor twee nieuwe projecten!

Dames en heren, graag uw aandacht,

binnenkort verschijnt op www.1percentclub.nl een nieuw project.

Dit project betreft het dorp waar ik in februari 2012 ben terecht gekomen, het dorp waarin het weeshuis Nabari Child Care Home gevestigd is.

Het project betreft de aanleg van een waterpomp, van hetzelfde soort als inmiddels met succes is geplaatst bij het weeshuis. De pomp bij het weeshuis kan met gemak 100 personen dienen, echter, het dorp Nabari bestaat uit zo'n 250 mensen en dus is een waterpomp voor de bevolking meer dan gewenst.

Op de aangegeven site kun je duurzame en vooruitstrevende kleinschalige projecten vinden, waar je wat overgebleven geld (in crisistijd) aan kunt doneren. De meeste projecteigenaren gaan op eigen houtje naar het land toe om het doel te bereiken, als het geld ingezameld is.

Aukje (bij jullie misschien nog bekend, deoprichtster van HZS-Afrika) reist volgend jaar af naar Ghana en zal dan het ingezamelde geld meenemen en goed besteden.

De daadwerkelijke link naar dit project volgt.

Daarnaast wil ik alvast aandacht vragen voor een toekomstig project in Azie. Roelien Klaver en ik plannen een reis naar Sri Lanka om ons daar in te zetten voor een goed doel. De reis is nog niet geboekt en het project nog niet gekozen, dus meer informatie volgt.

Sri Lanka is een eiland dat naast India ligt, en zo'n 1/4 (23%) van de bevolking leeft onder de armoedegrens. In vergelijking met Ghana: in Ghana leeft 29% van de bevolking onder de armoedegrens. In Sri Lanka woedde vanaf de jaren 80 een burgeroorlog tussen de Tamiltijgerss en de regering. Het Sri Lankaanse leger zette hen stop in 2009. Sindsdien is het land vele malen veiliger (we zullen Noord- en Oost Sri Lanka wel een beetje vermijden :P).

Hopelijk kan ik ook nu weer zoveel steun verwachten van iedereen als de vorige keer!

9 mei; Fotopresentatie

Allen,

Ik ben weer thuis! Veilig en wel aangekomen, MET alle bagage ;)

Woensdag 9 mei zou ik graag het een en ander laten zien en toelichten, 's avonds vanaf 8 uur in dorpshuis de Zandbelt.

Bij deze wil ik jullie allen hiervoor uitnodigen.

Na deze presentatie zal ik ook nog wat foto's op deze blog plaatsen.

Groetjesss,

Coline

Rectificatie: I fell IN (love with) Ghana!

Jep, other than falling in love with Ghana, I fell in Ghana too (Ja, ik val op Ghana, maar daarnaast, viel ik ook letterlijk op/in Ghana).

Stel je voor, ik was Memuna aan het vertellen dat ik tijdens het enorm fanatieke zakdoekje leggen ABSOLUUT niet hard rond kon rennen in het kader van mijn te zwakke (stupid) enkels. 'Ah, just try once!' Dus dat deed ik, ik probeerde het. Voorzichtig en rustig aan doen is niet zo mijn ding (het vanzelfsprekend keihard en zo snel mogelijk) wat vervolgens resulteerde in een keiharde landing op de heerlijke gekiezelde zanderige ondergrond van het 'voetbalveld'. Tja, 'that is what Ghana is for u!' had ik al vaak gehoord, en ook nu weer. Ik stond erg snel op, want wilde me niet laten kennen, maar schrok toen zelf ook wel een beetje van de schade. Ik besloot dus naar het weeshuis terug te keren om het 'eventjes te wassen'. Dat was de tweede grote fout van die dag, bleek later, want het water dat ik ging gebruiken zonder na te denken kwam vanzelfsprekend uit een te droge put en was dus rood en bruingeblakerd van het zand en vol met bacterien. Daarnaast deed het ook nog eens flink pijn om 'zomaar eventjes' een flinke schaafwond te overgooien met water. Niet echt een helder momentje..

Die avond begon het gelukkig nog meer pijn te doen, en vochtig te worden en bah, nasty.. Niet slapen vanzelfsprekend, dus 's ochtends heeeeel opgewekt naar buiten omdat het eindelijk licht was geworden :) Deze keer kon onze lieve haan mij niet wekken om half 5, ik was hem lekker te snel af ;) Eenmaal buiten zittende bleek ook dit geen goed idee, vliegen vinden wonden klaarblijkelijk ernstig interessant. Afplakken was geen optie, ik wilde graag dat het zou drogen, en dus maar een 'clof' aan of een BROEK. Was ik blij dat ik nog ergens onder in mijn backpack een trainingsbroek kon vinden.

Een aantal kledingstukken heb ik aan Roelien meegegeven, maar de meeste zijn in handen van de familie Sandow. Alles wat ik de laatste 6 dagen nog kan dragen is: een zwarte of grijze broek met een bloemetjesshirtje of een zwart shirtje. Finished, that's it. ;) Gelukkig zijn ze in Wulugu ERG blij met mijn spullen..

Eigenlijk wilde ik ten eerste mijn excuses even aanbieden voor het feit dat ik zolang niets van me heb laten horen. De laatste weken heb ik niet de mogelijkheid gehad om een nieuwe blog te typen.. In Bolga had ik vorige week toch een internetcafe bereikt, maar vanzelsprekend was er iets mis.. Het leek me al verdacht rustig.. De modem werkte niet. Geen internet dus.

't Is net of er in Bolga altijd iets mis moet zijn! Vorige week gingen mijn motortaxi en ik samen naar Bolga ALLEEN om geld te pinnen, maar vanzelfsprekend gaf het verrekte ding geen cent (bij wijze van natuurlijk, zelfs in Ghana kun je geen muntjes pinnen). That is what Ghana is for u! Gewoon lachen en terugkeren naar huis, om vervolgens de volgende dag weer terug te keren..

Gelukkig kunnen er ook leuke dingen bewerkstelligd worden in Bolga! We hebben namelijk gisteren 15 matten en 4 lantaarns gekocht voor Nabari. Deze matten dienen als ondermat (kan eventjes geen beter woord vinden, eksjoes) voor de matrassen die naar buiten worden gesleept 's nachts vanwege de intense hitte. Buiten slapen is echt heerlijk, en sowieso iets wat ik ga missen! D 4 lantaarns dienen vanzelfsprekend als verlichting voor 's avonds.. In het dorpje Nabari is nog steeds geen stroom, maar een paar dagen geleden kreeg Memuna een brief (alszijnde assembly woman van de verschillende 'townships' rond Wulugu) dat over twee maanden palen worden gepoot en electriciteit wordt doorgetrokken van Wulugu tot Nabari. Dus, als de kamer ge'wired' wordt kunnen de kinderen zelfs 's avonds nog iets ondernemen, misschien productief zijn voor school en hun toekomst?

Het boorgat ('borehole') is inmiddels 'aangebracht' (mijn Nederlands gaat er niet echt op vooruit he?). Het geval is 80 meter diep!! Eergisteren kwamen de Pompmannen (of PTT-mannen, zoals papa ze zou noemen.. Wat was het ook alweer? Pompje aanleggen, tentje bouwen, tukkie doen? :P) de boel testen. En jawel, er is extreem veel water te vinden, al moet je daar dus wel 80 meter diep voor graven. De mannen namen ook de pomp mee, maar vanzelfsprekend ging er eventjes iets mis, zoals er altijd eventjes iets anders gaat dan gepland in Ghana. Ik maak voor het gemak maar niet al te veel plannen meer ;) Ook wat, voor een Facility Manager, haha.. Eenmaal in NL zal dat wel weer anders gaan. Maar goed, de pomp was natuurlijk te klein! Men moest een nieuwe produceren, wat ongeveer 2 weken zal duren. Als ze de pomp in het gat laten neerdalen maken ze de rest tegelijk af. Niet zomaar de standaardpomp, maar de luxe-geweldige-altijd-werkende-pomp die ALTIJD water omhoog krijgt(in tegenstelling tot de andere borehole-pomps), zelfs in extreem droge situaties als we op dit moment in Ghana hebben, wordt dan ook geplaatst zodat het hele plaatje compleet zal zijn. Hopelijk gebeurt dit ook echt binnen 2 weken, zodat Melat en Vivian een aantal foto's kunnen maken! Ik kan dat dan vanzelfsprekend vervolgens weer aan u allen tonen, I would love to.

Even denken.. Wat hebben we nou allemaal gedaan met 't geld? 2 WC's, 3 maanden voedsel, 24 bedden, 24 matrassen, 15 matten, 4 lantaarns, voetballen en een waterpomp. Ge-wel-dig.

Woensdag kon ik zelfs nog 500 cedi (ongeveer 220euro) aan pastor Jonathan geven, voor zijn weeshuis net buiten Walewale. Melat is van project veranderd, en omdat er een andere vrijwilligster Memuna's place kwam bezoeken moest ik ook eventjes weg. Ik heb Melat dus opgezocht, die op dat project zit met Vivian. Eenmaal daar hebben we een bezoek gebracht aan het weeshuis, hun project, Hope of Life. Eerlijk gezegd was dat niet het eerste waar ik aan dacht, toen ik daar kwam op de fiets over een safari-tour-C-pad (in Ghana heb je niveau A, dat is een soort van geasfalteerde weg, niveau B, zandweg, en niveau C, onbegaanbaar rots/zandpad). De 28 kinderen rond de leeftijd van 8-12 jaar die daar overdag wonen zijn nog minder bedeeld dan de kinderen in Nabari. Zij hebben werkelijkwaar niks.. Niets.. Overdag zijn ze in het weeshuis, waar ze te eten krijgen en met elkaar kunnen spelen, vooral buiten, binnen is een gewone huiskamergrote kamer voor hen en verder niets. 's Avonds slapen ze in huizen van familieleden of kennissen, en krijgen ze daar (als het goed is) nog een maaltijd. Ze gaan niet naar school, ze hebben geen boeken, ze kunnen geen engels, ze kennen geen liedjes, ze hangen de hele tijd om je heen en AAN je, ze vechten aldoor.. Ze zijn eenvoudigweg verveeld geraakt door het hebben van niets en het niksdoen. Gelukkig hebben Melat en Vivian uniformpjes laten maken zodat de kinderen er mei eindelijk naar school kunnen. Dat was namelijk het probleem, de uniforms. Om naar de governmentschool te kunnen gaan moe tje een uniform hebben. Ik vind dat een overheidsschool dan ook voor uniforms moet zorgen, en schijnbaar vond de overheid dat een poosje geleden ook. Zodoende zijn ze 'aan ieder kind' schooluniformen gaan geven, om hun naar school te kunnen laten gaan. In real life blijkt dat niet iedereen een uniform kan bemachtigen. Pastor Jonathan legde uit dat de overheid gezellige en mooie foto's maakt met kindjes in uniform in verschillende delen van het land, om zodoende te kunnen laten zien 'dat ze ECHT wel voor uniforms zorgen' en zo hun geld te kunnen krijgen van bijvoorbeeld Nederlandse overheden die streven naar educatie in landen als Ghana. De kindjes in Hope of Life waren dus niet gezegd met een uniform, dus hebben Melat en Vivian daarvoor gezorgd. Maar, ze hebben ook schoentjes nodig.. 100 cedi zal daaraan besteed worden, en daarnaast zullen Melat en Vivian van de andere 400 cedi voedsel inslaan.

Misschien horen jullie in de toekomst nog eens iets over Hope of Life. Dit weeshuis heeft namelijk echt hulp nodig.. Ookal zijn de beginselen daar, er is een plek, er is een 'vader' (pastor Jonathan), de kinderen zijn 'ontwormd' (van de wormen en eenzijdig voedsel krijgen ze die bekende dikke buiken) en krijgen dagelijks rijst met een drupje tomatensaus te eten. Het begin is daar maar.. Het was schrijnend om te zien..

Dus, ik denk dat we er goed aan gedaan hebben dit weeshuis ook te laten delen in het enome geldbedrag dat besteed kon worden in Ghana!

Gisteren was mijn afscheid van Nabari en de familie. In Nabari heb ik het niet gekund, afscheid nemen. De oudsten wisten dat ik niet terug zou komen, die had ik het al eerder verteld, maar de rest heb ik het niet gezegd.. Die treurige gezichtjes, ik kon het niet nog een keer aan! Ik wilde dat ze blij bleven spelen en gelukkig bleven, en niet verdrietig zouden zijn omdat hun 'suleminga' hun zou verlaten.. Ik heb dus net gedaan als een andere dag, en op 't laatst net even iets langer geknuffeld met al die lieve zwarte snoetjes dan anders..

's Avonds had Memuna een feest georganiseerd, waar ik natuurlijk weer niet echt van op de hoogte was.. De chief was er, zijn assistent, de headmaster, de hele familie en kennissen.. Iedereen was daar en er was een programma opgesteld. Eerst bidden, samen eten, samen een biertje of colaatje drinken (gok eens wat ik dronk :P) en wat random kletsen. Daarna het woord aan de headmaster, de chief, zijn assistent, ST en Memuna. Waardering was wat centraal stond. Liefde. Waardering. Warmte, en niet alleen door de normale hitte, maar echte liefdevolle warmte. Dankbaarheid, en verdriet om het feit dat ik nu echt afscheid ging nemen.. Ik ben deel van de Sandowfamilie geworden, en ze zouden mij nooit, maar dan ook nooit vergeten. Ik kan ze verzekeren dat ik hen ook nooit zal vergeten.

Gisteren hield ik het gelukkig nog prima gezellig en droog, zelfs toen ik mijn woord van dank enz moest uitspreken (wat dus ook niet voorbereid was) hield ik me staande zonder ook maar een keer te stotteren.. Maar vanochtend brak ik toch echt. Ik moest weg. Tas inpakken, liften naar Tamale. Weg van Wulugu en niet meer terugkeren. Niet meer naar alle lieve kindjes van Nabari. Niet meer gezellig ouwehoeren met de kindjes van Safia, of met Annet of Saida. Geen colaatjes meer voor het eten met Memuna. Geen engelstalige grappen of mensen die Mampruli tegen mij praten, omdat ze dat intens grappig vinden om mij iets te horen spreken of omdat ze geen woord engels spreken. Geen rijst met stew, geen rijst met bonen, geen meelbal met soep. Geen biertje meer met mijn broers in de lokale bar. Geen adje in Maffia, een enorm sterk wiskeyachtig drankje wat je natuurlijk nuttigd uit een zakje. Geen zakjes water, waar je enorm naar verlangen kan door de hitte. Geen 50 graden meer overdag. Niet meer relaxed lezen onder de mangotree. Geen ritje op de motor, van hot naar her.

Ik brak. Probeerde me groot tehouden maar 't lukte niet. Dus ben zo snel mogelijk weggegaan na een aantal knuffels..

Natuurlijk weet ik ook dat er nu een heleboel leuke dingen op me 'staan te wachten'. Letterlijk zelfs, hoop ik dan, op schiphol volgende week donderdag! Iedereen die ik 11 weken lang moest missen kan ik gewoon weer bezoeken.. Kasper, Thijs.. Bonen van oma van de Belt..

Gezellig met vriendinnen uit, werken en centjes verdienen, werken en gezellig zijn bij Egbert en Jopie, voetballen, sporten en mezelf alleen daardoor enorm in het zweet werken, kleren aantrekken om warm te blijven ipv telkens een zakdoek vast te moeten houden om het zweet weg te vegen,me niet meer zo dik en mollig voelen,iets anders eten dan rijst en bonen, GROENTE! en lekkere broodjes eten. Mijn zusjes pesten, een koffietje of borrel doen met papa en mama..

Double double..

Ik wil heel graag naar huis, maar ik wil ook heel graag blijven. Afscheid nemen is nou eenmaal niet mijn ding. Ik vind het vreselijk om niet te weten of ik (grote en kleine) mensen ooit nog eens weer kan zien.. Want, let's face it, het IS WEL aan de andere kant van de wereld..

Daarmee wil ik dit lange verhaal toch beindigen.. Ik hoop dat jullie je niet verveeld hebben tijdens het lezen hiervan!

Bedankt voor jullie reacties en smsjes. Als ik thuis kom beloof ik iedereen die geinteresseerd is mijn foto's te showen :) De laatste dagen hier kan ik helaas geen foto's meer maken OF uploaden, want heb mijn camera aan Memuna gegeven. Kan zij in de toekomst foto's blijven maken en sturen van het weeshuis! Mits ze begrijpt hoe het werkt, maar ik denk dat de kinderen er wel uit kunnen komen. Zo gaat dat immers bij ons thuis ook.. (He pap? ;) ) NB: Deze gift werd aan het einde van de goodbyeparty gisteravond nog even vermeld, wat tot een luid applaus en gejuig van alle aanwezigen heeft leidde ;)

TOT SNEL!!

All by myself.. REMI!

Inmiddels is er echt vanalles gebeurd, zoals gebruikelijk teveel om op te noemen. Het grootste meest belangrijke en interessante nieuws is dat jullie giften geleid hebben tot een NOG GROTER bedrag om te besteden! Het feit dat alles hier vrijwel iets beter betaalbaar is dan in het dure, koude, Nederland heeft ervoor gezorgd dat er nog enorm veel geld over is. Weliswaar 5000 cedi! (Das zo'n 2300 euro).

Na veel denken, wikken en wegen, ben ik tot de conclusie gekomen dat van dit geld een waterput geslagen moest worden, special voor Nabari. Ik ging namelijk eens mee water halen.. Ik mocht op de kar zitten, die achter de ezel gespannen was, om vervolgens een half uur lang over de rode Nabariroad te hobbelen naar een put die nog niet opgedroogd was. Eenmaal daar werden emmertjes wel 20 meter (das echt niet overdriven) naar beneden gegooid om vervolgens een paar liter niet-doorzichtig water naar boven te kunnen halen. Vanwege de enorme droogte zijn namelijk erg veel putten opgedroogd. Toen wist ik het.. Het geld zou besteed moeten worden aan een waterput voor Nabari-only. En dit moest een boorgat worden, dus een enorm diepe put, met een pomp. Op deze manier zou er namelijk voor gezorgd worden dat de kinderen nooit zonder water zouden komen te zitten. Althans, dat is mij beloofd door de opper-pompman. MAaaar.. Helaas kostte dit alles 8000 cedi.. BOVEN BUDGET

Hoe gaan we dit eens oplossen.. Hmm.. Na contact opgenomen te hebben met opper-Nabari-vrijwilligster Aukje waren we er uit! We zouden samen, wanneer ik terug zou zijn in NL, zorgen dat we het resterende bedrag bij elkaar zouden krijgen zodat zij in Juli de pomp zou kunnen bouwen. PERFECT!

Maar nee, het kan nog perfecter ;) Ane (tevens een ex-vrijwilligster) komt namelijk over een week Wulugu bezoeken met haar ouders. In haar hometown in Zweden heeft Ane ook veel geld ingezameld. Ze smste of ik inmiddels wist wat ik met het bedrag zou willen doen.. JA, we bouwen een waterput met pomp, in Juli. ‘Waarom pas in Juli?' Geldgebrek!! Ah, zij wilde het resterende bedrag wel bijleggen.

YEAH! Dus.. Nu druk druk druk in de weer met plannen maken :D SUPER! Heel misschien maak ik zo zelf de bouw wel mee.. Ik mag het hopen, maar zal er niet ‘al mijn geld opzetten' want in Ghana gaat nooit iets zoals je dat zelf vooraf gepland hebt ;) Dat heb ik inmiddels wel geleerd..

Verder is alles onder controle in het rustige Wulugu. Ik verbaas me nog steeds over die rust btw.. De weg die door Wulugu loopt is namelijk de enige verbindingsweg tussen Ghana en Burkina Faso! Deze weg loopt all the way van Accra, via Tamale, naar Bolga (waar ik nu zit) naar Burkina Faso. En NOG kun je hier een lift nemen naar Bolga en gedurende tien minute geen tegenligger zien.. Grappig ;) Terwijl dit de main road is, de snelweg! De verbindingsweg ;) Geen wonder dat kinderen hier zo vrij als een vogel overal rondrennen, er is maar weing gevaar.
Laat ik dat laatste trouwens maar afkloppen, want gevaar is er wel degelijk. Er is hier niet echt sprake van geoefende chauffeurs en al helemaal niet van veilige auto's.

Mijn motorrijlessen gaan goed, voor de geinteresseerden onder ons ;) Toc h heb ik eventjes geinformeerd naar de straffen die gelden voor mensen die zonder rijbewijs met een motor rond tjakkeren. Gelukkig geen celstraf, en omdat ik toch Nederlandse ben kom ik wel onder de boete uit. Geen gevaar ;) Okeee.. Owja, en als ik wil kan ik ook gewoon een rijbewijs kopen? Ohhh.. Zo werkt dat, dat verklaart een boel!

Ik hoop dat de foto's in de smaak vallen en de stand van zaken een beetje verduidelijken. We hebben dus wc's, bedden en matrassen, voedsel voor inmiddels 3 (!) maanden, kasten en een voetbal (erg belangrijk:P) kunnen kopen en/of bouwen.. Hierop zal dus de put met pomp volgen! Volgens mij mogen we dan concluderen dat dit een vruchtbaar bezoek aan Ghana is, waar wij Nederlanders toch nog iets goed achterlaten.. MIsschien mag dit een klein beetje helpen al die jaren van slavernij en discriminatie de compenseren, of in ieder geval het gevoel betreffende vroegere omstandigheden te verzachten.. Want laat het duidelijk zijn dat we niet altijd ‘the good old Dutch-people' zijn geweest..

RoelCoVakantieWistjedatjes

WIST JE DAT

- Roeliens reis naar donker Afrika niet echt naar wens verliep.

- Zij hierdoor ontdekte dat haar extreme werkstress gelijk aan pure ontspanning was

- Dit vooral was vanwege het feit dat haar tas in Londen niet zo snel kon lopen als Roelien zelf (ondanks haar brekebenen)

- Je in Ghana binnengehaald wordt als potentiele crimineel (van al je vingers moet een afdruk gemaakt worden en je paspoort wordt zo'n 3 x gecheckt) maar tegelijkertijd enorm hard 'AKWAAAABA' geheten wordt.

-Coline de avond des onheils enorm blij was dat er een taxi met witte inhoud ietwat verlaat bij het hotel arriveerde (nadat zij de hotelmensen gewaarschuwd had dat ze moesten uitkijken naar een 'white lady')

- Wij traditiegetrouw direct na begroeting overgegaan zijn tot het vervullen van onze primaire levensbehoefte: het nuttigen van alcoholische dranken en dit keer wel in de vorm van halve liters bier (helaas voor ons is Ghana een echt bierland, ah, wat erg nou..)

- Roelien erg moet wennen aan de eerder genoemde vrij grote flesjes (vanzelfsprekend..)

- Roelien op het vliegveld ZELFS MOEST WACHTEN! als HAAR tas door HUN is kwijtgemaakt. Mevrouw was het hier natuurlijk helemaal niet mee eens en wilde alle Ghanese regeltjes wel even doorbreken, ze is tenslotte advocaat. Gelukkig kon Coline haar tot rust manen.. 'Wen dr maar vast an..'

- Roelien na het wachten opnieuw kennismaakte met de Ghanese cultuur toen een vrouw haar eerst vroeg of ze Coline's moeder was. Toen hierop een fel 'nee' geantwoord werd, vroeg de vrouw of ze een vriend of een man had. 'Nee' volstond om de vraag te krijgen 'So, are you a virgin then'. \WHAT?? Roelien was flabbergasted ;)

- Eenmaal buiten en een taxi gevonden de vrouwen keihard uit de taxi geknikkerd werden toen een politieman met een enorme stekelige stok voor ons raam stond te zwaaien. Tot op heden is ons niet duidelijk waarom, maar we mochten gewoon op zoek gaan naar een nieuwe taxi, werden zonder pardon eruit gezet.

- Ook Ghanese eetgewoonten de netjes opgevoedde Roelien vreemd zijn, terwijl Coline niet terugdeinst voor wat viezige vingers. Onder het motto van 'als je honger hebt..'

- Coline eventjes een paar extra malariatabletjes wilde halen in het winkelcentrum, omdat ze haar reis verlengd had..Vervolgens kwam Roelien hier bij de kassa tot de ontdekking dat Coline niet alleen wit OF zwart is maar ook erg rood kan aanlopen ('HOW MANY CEDI'S?')

- Roelien en Coline zeer voorbereid te werk gaan? Dit uit zich op volgende manieren:

1. We er netjes een dag van te voren achter kwamen dat we een busticket zouden moeten kopen als wij die dag erna naar onze tweede bestemming zouden willen afreizen, Cape Coast wel te verstaan. Wij op z'n 11/30en naar de ticketverkoop, die volgens de aardige man in het internetcafe 'maar een paar minuutjes lopen' zou zijn, maar die we vervolgens pas na zo'n 40 minuten bereikten.. De balie was net dicht gegaan, maar naar wat smeken wilde mevrouw toch haar best nog voor ons doen. Vervolgens kwamen we er achter dat we geen geld bij ons hadden ;)

2. We eenmaal gearriveerd in Cape Coast we op het STC Station tot de magnefieke ontdekking kwamen dat we wel eens een auto zouden kunnen gaan huren om dit paradijs op aarde te ontdekken vanaf de weg :D Wij stortten ons vanzelfsprekend volledig op dit in onze ogen GE-WEL-DIG-E idee, want bij ons is het OF wit OF zwart (grijs kennen we niet), en wilden dit uiteraard perse voor elkaar krijgen. Na het uitproberen van de huurauto kwamen we erachter dat we niet genoeg geld hadden (alweer) en dus rezen we af naar de ATM die NIET in de buurt was. Coline mocht gelukkig gewoon ook nu weer rijden, tot groot plezier van haarzelf, vanwege het feit dat ze al in geen eeuwen meer in een auto gereden had. Eenmaal terug bij de huurzaak werd het contract vormgegeven door Coline. Ze nam hier onder andere in op dat bij schade niet meer dan 300 cedi toegerekend kon worden aan de 'drivers' en dat een Nederlands rijbewijs genoeg was om deze auto te besturen. Coline nam hierbij de taken waar van mevrouw advocate die volledig met vakantie was. Meneer tekende, maar pleegde een paar minuten later toch even een telefoontje. We moesten miss toch een internationaal rijbewijs. ZUCHT. Wij naar een smoezelig kantoortje, waar een smoezelig mannetje Roeliens papiertje (nee, geen pasje) zomaar even meenam. Na een dik half uur wachten hadden de Beltiger dames de kop verkeerd en besloten het papiertje terug te halen en met de noorderzon te vertrekken. DAN MAAR GEEN HUURAUTO. Zwart.

3. Roelien en Coline er achter kwamen dat ook in Ghana de wereld niet om hun draait en daarom hun reis maar hebben aangepast onder het motto van ' als de berg niet naar Mohammed komt', en dus ipv 631 plaatsen en steden aan te doen maar te stoppen bij 4 steden. Reizen met het OV is toch niet helemaal hetzelfde als in NL..

- Roelien vooral wit is en Coline vooral zwart? Roelien ziet het nog wel eens van de positieve kant in, en heeft van veel dingen te weinig waar Coline te veel van heeft. Klassieke mug olifant verhaal.

- Eenmaal op Ko-Sa Beach Resort aangekomen, in Cape Coast, Coline dit oord bestempelde als 'paradijs op aarde'. Toch veranderde dit grandioos toen 's nachts de fan het niet deed en het bloedjeheet was op de kleinste kamer ooit. Zonder pardon veranderde het paradijs in een verschrikkelijk oord, en het ganze park mocht dat weten ook! Coline dacht echt dat het zou helpen als ze giga zou lopen foeteren op alles.. Zwart..

- Coline door de enorme hitte het grandioze idee had om 's nachts naar het strand te lopen. Roelien moest mee. Vervolgens was het toch wel erg donker en renden de dames terug naar hun hete hut. Eenmaal daar werd er gefluisterd en op de deur geklopt. We mochten niet naar buiten gaan want het gaat je bijten! Ze zijn 's nachts niet zo aardig, niet meer naar het strand gaan.. Uhh oke?

- Roelien dacht dat het ging over niet zulke vredelievende mugjes of vliegjes, terwijl Coline meer dacht aan giftige spinnen en slangen die 's nachts de buurt zouden terroriseren. Mug-Olifant en Zwart-Wit again ;)

- Het bleek te gaan om een lief klein wit hondje, die de bewakers 's nachts met zich mee namen om het terrein te bewaken. Tot zover het spannende sensatievolle verhaal ;)

- Wij samen verschrikkelijk veel aan ontwikkelingswerk doen? Overal betalen we minstens twee keer te veel en we kopen veel te veel armbandjes en handwerkjes. Ach, alles onder het motto van ' het goede doel'.. (Nee, hier gebruikt Coline vanzelfsprekend niet het ingezamelde geld voor, don't worry)

- Coline waarschijnlijk bodybuildster wil worden, gezien het feit dat ze al 6 weken lang elke dag minstens 1 ei eet? Misschien eenmaal thuis toch even wat meer op het cholesterol letten..

- Coline beeds en Roelien beans hebben gekocht op het strand van een man die het nodig vond te vertellen dat wij niet nice waren? It's nice to be nice, maar jullie zijn niet nice. Vervolgens heeft Roelien een boekenleggen laten maken met de tekst ' it's nice to be nice'. Waarschijnlijk om zichzelf daarvan te overtuigen dat ze heus wel nice is..

- Een rondleiding door slavenforten (castles) leidde tot verontwaardigde en geschokte Beltiger dames, wat leidde tot een kleine uitschieter toen we de isoleercel bezochten? 'Stupid Dutch' was Coline's oordeel, waarop de gids zei dat we de dutchmen niet zo hoefden te beleidgen. 'We are from Holland' was genoeg om weer lief 'okay then' naar ons te lachen.. (Echt verschrikkelijk wat wij daar allemaal gedaan hebben in Ghana ihkv slavernij)

- Nederlanders in de slaventijd Ghanezen tot slaven maakten, ze misbruikten, lieten lijden, verhongerden en voor hun lieten werken gedurende een lange tijd, mits ze de reis naar 'the door of no return' (en dus het verblijf in de kerkers) en de reis overzees overleefd hadden. Verbazingwekkend genoeg behandelen 'de zwarten' hier ons als prinsessen en met respect, terwijl wij 'hun soort' toen en nu nog in Nederland sowieso negatief discrimineren. Wat gaat hier mis?

- Roelien niet altijd het advies van Coline wil opvolgen. Voorbeeld? Coline adviseerde Roelien om oordoppen te dragen in de bus vanwege de enorm luide soapseries en films die gedraaid worden en die de Ghanezen geweldig grappig schijnen te vinden. Roelien dit advies niet zo serieus genomen had (de eerste keer in de bus viel het toch ook mee) en vervolgens 14 uur lang gesufferd (geleden) heeft..

- We allebei enorm koppig zijn? Dat wisten jullie vast al wel he?Dit uit zich in een paar uurtjes niets zeggen omdat we er allebei stellig van overtuigd zijn dat de een boos isop de ander zonder dat dit eigenlijk het geval is. 'Ben je nou boos op mij ofzo?' We zijn er nog steeds niet over uit wie nou het meest koppig isvan de twee. Gelukkig komt het altijd weer goed.

- Het voor de rest enorm gezellig is ;)

- We hier echt vanalles meemaken en dit graag met jullie wilden delen door een aantal wistjedatjes op te stellen en we hopen dat jullie dit kunnen waarderen. Als dit het geval is kunnen er miss nog meer volgen..

- We morgen naar Wulugu reizen zodat Roelien ook kennis kan maken met de echte Ghaneze cultuur.. We hebben hier allebei enorm veel zin in, en Coline denkt dat ze enorm veel kan gaan lachen ;) ('Is DIT de wc? NEE TOCH?')

GROETJES UIT GHANA!!

I fell in love with Ghana..

Ja hoor, het is echt waar. Ik ben verliefd geworden op Ghana, met haar geweldig aardige en behulpzame mensen, enorm interessante tradities en gebruiken, het heerlijke en bijzondere eten (wat je allemaal met je handen mag eten) en die enorm lieve kleine zwarte mensjes die in de rondte huppelen.

Conclusie: IK WIL NIET WEG

Vervolgens is het ook het geval dat ik nog niet weg kan. Er is namelijk nog wat geld onbesteed gelaten.

In de afgelopen weken zijn de toiletten afgebouwd en geverfd, super mooi :D De bedden zijn in elkaar getimmerd, 22 stuks, de matrassen zijn gekocht (je wil niet weten hoeveel werk dat was ;)) en er is eten gehaald voor twee maanden. Tevens is een soortement goodbye party gehouden voor de kindjes van Nabari, die zodoende voor het eerst in lange tijd kip bij hun rijst kregen en KOEKJES!

Ik mailde net mijn tante ook al dat het mij enorm opviel hoe die Nabarisnoetjes met de koekjes omgingen.. Ze bewaarden alles (lees: vraten niet zomaar alles ineen keer op zoals 'onze' kinderen, en ik, dat wel zoudendoen) om het vervolgens heel voorzichtig op te peuzelen..

Tijdens het uitdelen van alle goede was het weeshuis in een mum van tijd overbevolkt! Het hele dorp kwam 'eventjes om het hoekje kijken' op het moment supreme ;) Gelukkig was er genoeg..

Helaas ben ik de afgelopen twee weken af en aan best veel ziek geweest. Ik zal niet al te veel details vermelden, maar ik kan vertellen dat het niet altijd heel fijn was.. Denk aan beroerdheid en vervolgens het vele hangen boven een gat, al dan niet in omgekeerde houding ;) Gelukkig bracht mijn broer me na vijf dagen sickness naar de gastvader van een andere vrijwilliger (die dokter was, goed engels sprak, aardig zou zijn en mijn collega-vrijwilliger met hetzelfde probleem had geholpen: een veilige keuze dus). Dat dit een safaririt van 2 uur inhield is mij vooraf niet verteld, maar ik was allang al blij dat ik het advies van Memuna niet opgevolgd had om naar het ziekenhuis te gaan.. De doemverhalen van andere vrijwilligers die ik daarover gehoord heb hebben mij genoeg angst aangejaagd. Enfin, de medicijnen sloegen aan. DACHT IK. Niet dus. Medicijnen op, pijn en last terug. Dus daarna maar gewoon (op advies van Bibi en Yara, twee vrijwilligsters die voor mij in Nabari waren en nog eventjes twee dagen langs kwamen voordat ze naar NL gingen, wat de kinderen en wij erg leuk vonden!) aan de antibiotica gegaan, zelf dus eventjes dokter geweest. Voor 1,80 cedi (dat is dus zo'n 80 eurocent) kun je een kuur van 30 pillen kopen. Tegenstrijdig he, zo goedkoop, en dan zoveel mensen die dat nog niet eens kunnen opbrengen!

Daarover gesproken. Zondag kwam een van de buren bij ons op bezoek, wat opzich geen bijzonderheid is want ik zie iedere dag zo'n 5 nieuwe gezichten @ memuna's place.. Maar deze vrouw bleef wel erg lang zitten en vroeg Memuna smekend (hoorde ik dus later want zelf ben ik nog geen ster in Mampruli) of ze hout uit het bos kon halen voor haar om op die manier geld te verdienen voor een maaltje rijst. Zij en haar kinderen hadden namelijk die dag daarvoor geen eten gehad en waren met honger naar bed gegaan..

Slik.

Omdat Memuna vrij welgesteld is, in ieder geval voor het noorden van Ghana, en heel goed voor ons zorgt vergeet ik soms wel eens wat voor armoede de meeste mensen lijden. Dat klinkt misschien raar, want ja, de enige echte luxe die ik heb is een bed met een enorm gat erin EN de waaier (oh wat ik ben ik dankbaar voor dat ding) ;), maar ik krijg genoeg te eten en wordt goed verzorgd! Terwijl een paar meter verderop kindjes met honger naar bed gaan..

Wat ik jullie niet wil onthouden is dat Ghanezen enorm van Hollanders houden. Dat kan ik natuurlijk, en misschien jullie ook wel, volkomen begrijpen :P

En dat doen ze vast niet omdat alle Nederlanders nou zo geweldig aardig en leuk zijn (of misschien ook?), maar vooral omdat je hier overal Nederlandse intiatieven en organisaties 'dingen' ziet doen.. Foodprograms, het bouwen van scholen, kerkgebouwen en klinieken.. OVERAL zie je Nederlandse (afgeschreven, dat wel) vrachtwagens rijden. Eerst moest ik daar enorm om lachen, maar nu kijk ik daar niet eens meer erg van op ;) Ach, daar gaat weer een Van Dijk.. Of een of andere elektroleverancier met een wel heeeeel erg Nederlandse naam ;)

Owja, voor ik het vergeet. Opa en oma, er is hier juist enorm veel politie! Ik dacht dat ik ook eerder eens iets schreef (dit is geen verwijt :P) over politieagenten in bussen voor lange afstanden, overal op straat en bij banken? Ze geven alleen niet zo om veiligheid op de weg denk ik ;) Alles mag op de weg, alles kan.

Als er weer eens ergens een wrakstuk langs de kant van de weg ligt dank ik eerst God dat ik nog steeds veilig ben en vraag ik daarna aan Memuna wat er met de passagier is gebeurd. Ik heb nog nooit het antwoord gehad dat hij gewond geraakt is of zelfs is overleden, maar hoor altijd iets in de trant van: NIKS AAN DE HAND.

Jaja..

Memuna is een geweldig persoon btw, mijn gastmoeder. Een geweldig goed en gelovend mens, die voor iedereen het goede probeert te bereiken en zich zelfs erg zakelijk op kan stellen. Alleen, zoals iedere Ghanees, wel heel erg verzot op het uitgeven van geld. En dan niet het hare ;) Dus ik probeer alles zo goed mogelijk in de gaten te houden, beheer het door jullie gegeven geld met mijn leven in een meegenomen kluisje (jaja)en geef het niet zomaar mee aan mevrouw Sandow. Niet dat ik echt denk dat ze er misbruik van zou maken btw, maar ik wil graag zeker weten dat het geld aan noodzakelijke dingen uitgegeven worden. Prioriteiten stellen in Ghana werkt iets anders dan in Nederland. Voorbeeldje?

Iedereen, en dan bedoel ik ook echt iedereen, loopt te bellen of muziek te luisteren (ja, in publiek natuurlijk) met hun mobiele telefoon. Ze kopen liever een televisie dan dat ze een fatsoenlijk wc'tje bouwen en gaan OVERAL naar toe op de motor (ookal is de afstand miniem) terwijl de fietsen in de schuur staan te staan..

Over fietsen gesproken. Zoals jullie misschien wel gehoord hebben was het de bedoeling dat ik iedere dag zo'n 45 minuten zou fietsen. En inderdaad, van Wulugu naar Nabari is het zo'n 45 tot 55 minuten fietsen (afhankelijk van de hoeveelheid 'fietszin' je hebt, wat bij mij vanzelfsprekend vaak laag ligt). Maar ik denk dat we nu zo'n 4 keer gefietst hebben en de rest van de tijd met de motor gebracht en gehaald zijn ;) Volgens Memuna meer dan logisch, want het is te heet om te fietsen rond 12 uur. Heeft ze btw ook wel een beetje gelijk in.. Een eindeloos lange zanderig rode weg affietsen onder de brandende zon in zo'n 45 graden is soms wel wat teveel van het goede ;) Daarbij gaan de fietsen ook nog wel eens een beetje stuk. Of zegmaar, een beetje erg. Het zijn namelijk hele gezellige bamboefietsen, dus absoluut niet solide en bruikbaar, maar wel door en door Ghana (volgens SYTO is de uistraling waarschijnlijk belangrijker dan de functionaliteit). Het stuur zit dus los, de hele constructie is wat wankelig, mijn knieen komen boven mijn stuur uit (en nee, het zadel kan NIET hoger want dan raakt ie los en kan ie nooit meer vast, of zoiets) EN de ketting gaat er zo'n 3 keer per rit af (en dan bedoel ik alleen de heen OF terug weg;) dus zo'n 6 x per dag.)

We komen dus vaak bezweet en met zwarte handen thuis.. (Vooral Melat, want haar fiets is nog net iets slechter dan de mijne).

Ik ben trouwens super blij dat Melat en ik samen in Wulugu geplaatst zijn. Ookal leek het in het begin alsof we noooooit samen door 1 deur zouden kunnen, onze verschillende karakters vullen elkaar perfect aan. We zijn nu partners in crime en deinsen niet terug voor een pinautomaat die weer eens niet werkt, een creditcard die aangeeft dat ik geen geld heb (wat natuuuuurlijk onmogelijk is omdat mijn moeder de geldzaken regelt), een overvolle trotro waar sowieso 6 mensen teveel in zitten, het gevoel dat je voeten en kont verbranden omdat je boven de motor van de trotro zit (2 uur lang!), een bezoekje aan de met kakkerlakken omgeven wc en de vele salamanders en muizen die overal rondlopen en doen alsof ze er thuishoren (oke, miss is dat ook zo..).

Tot nu toe kunnen we er prima mee handelen!

Wat nou het spannendste is dat ik deze week heb meegemaakt? Waarschijnlijk mijn rit op de motor, of ritjes. Jep.. Ik mocht deze week leren motorrijden op zijn Ghanees ;) Dat is dus in je korte broek en hempie, op een rode zanderig en rotsachtige weg met hobbels, bobbels en gaten en zonder helm. Super tof om te leren motorrijden, ookal ken ik nu nog maar de beginselen en ga ik natuurlijk helemaal niet hard. Met een van mijn broers achterop die me aanwijzingen geeft en me ondersteunt als ik dreig om te vallen of een ander ongeluk kan begaan.. Echt tof!
En het leukste dat ik deze week heb gedaan?

Sowieso het feestje in Nabari, drie uur lang dansen, zingen, lachen en lekker met de kindjes eten. Die dag was het dubbel feest omdat er ook eindelijk weer eens regen viel.. Heerlijk! Soms wordt het ZO warm hier, dan moet er gewoon even een regenbui komen. Dat betekent vaak dat het eerst een paar dagen een klein beetje bewolkt is (ook niet verkeerd) maar wel erg drukkend (klein beetje verkeerd) en 's avonds vaak wat onweer (erg verkeerd).


Oh, ik kan wel eindeloos doortypen. Ik zou jullie zo graag wat foto's laten zien, maar ook hier is dat nu niet mogelijk.. Ik denk als ik terug ben ik Accra, overmorgen dus, dat ik DAN foto's kan uploaden. Ik wed dat jullie graag eens wat foto's zien van de kinderen hier, en van de wc's enzo!? Ik ga mijn best doen, helemaal nu ik misschien iets langer ga blijven (als dat mogelijk is) dan vooral gepland.. Anders moeten jullie nog zo lang wachten.

Over dat langer blijven gesproken. Niets is zeker. Het hangt geheel van Syto en TravelActive af, of ze mijn visum willen verlengen of niet. Willen ze dat doen, met alle administratieve rompslomp van dien, dan betekent dat dat ik nog zo'n 3 weken zou kunnen blijven. Mijn lieve moeder zal dan mijn ticket omboeken. Ik kan dan 1 week bij Memuna blijven, en dus in Nabari zijn de hele tijd, daarna 1 week in Walewale (waarschijnlijk) in een weeshuis (dat, volgens een andere vrijwilliger, misschien nog wel meer hulp kan gebruiken dan Nabari gezien de enorme armoe) en dan weer 1 week bij Memuna. Die week in Walewale kan ik dan weer samen met Melat zijn. Zij verandert namelijk per 1 april van project :)

Uitgaande van de 'perfecte situatie' zou ik het volgende kunnen zeggen over mijn plannen:
Ik blijf tot +/- 17 april in Ghana, na verlenging van mijn visum en omboeken van mijn ticket. Ik kan dan twee weken extra in Nabari zijn om eventueel een watertank te kopen van het geld dat nog overgebleven is (een watertank die in het regenseizoen regenwater kan opvangen zodat de kinderen dat water kunnen drinken ipv het water uit de put die ernstig ver weg is en waarvoor die arme ezel erg vaak heen en weer moet reizen met de TE zware kar) en om lekker met de kinderen te spelen en ze veel aandacht te geven. Ik vind namelijk dat ik vanwege het ziekzijn en het kopen van al die spullen (ook gek/krom: soms was het voor mijzelf persoonlijk een nadeel dat ik ZOVEEL geld heb opgehaald, omdat ik op die manier erg weinig in Nabari kon zijn) erg weinig bij de kinderen ben geweest. En ookal bewerkstelligen we een hele boel op deze manier voor de lange termijn, ik zou zelf graag nog even heel veel met hen zijn :) Dat begrijpen jullie vast.

De perfecte situatie heeft natuurlijk wel een aantal nadelen. Ik moet jullie allemaal nog langer missen. Mijn familie, vriendje en vriendjes en al hun bezigheden, nieuwigheden en activeiten.. Ik moet Ilse smeken of ze nog 3 weken mijn taken waar wil nemen bij Egbert en Jopie, die natuurlijk ook goed moeten vinden dat ik langer blijf. Ik moet VOETBAL missen (oh, wat mis ik dat zeg, ik groei dicht hier en hunker naar 90 minuten kapotgaan) EN ik moet een aantal plannen afzeggen en verzetten. En, ik moet de gezellige avondjes en borreltjes nog iets langer missen. Maar toch denk ik dat ik, als het mogelijk is, iets langer moet blijven.
Want.. Dit is heel misschien wel een once in a lifetime oppertunity (vertaling: iets dat ik misschien maar 1 keer in mijn leven kan doen op deze manier)


Nou, ik hoop dat jullie dit enorme verhaal een beetje door kunnen komen!!

Ik vind het super leuk jullie reacties te lezen en ik beloof dat ik iets vaker online te vinden ben in de komende weken.. Misschien vindt Roelien het wel oke om ook eens een bezoekje te brengen aan een internetcafe, in plaats van de hele dag aan het strand te liggen of cultureel bezig te zijn ;)

De komende twee weken ga ik dus proberen EGAAL bruin te worden (ipv het 'onderbenen en armen-bruin' dat ik nu ben ;)) zodat ik me in de toekomst misschien ook nog eens onder een gezamelijke douche of in een zwembad kan vertonen zonder uitgelachen te worden ;)
Hopen op mooi weer en een gezellige tijd met Roelien! Ik heb er zin in :D
We hopen op een goede en veilige reis naar Accra!

So, here we go again..

Een verhaaltje tussendoor, die misschien wat warriger en minder zakelijk zal zijn dan de vorige. Hoop dat jullie het alsnog kunnen waarderen iets te lezen van het Beltiger meisje dat haar gezin, familie en vriendje verliet om vrijwilligerswerk te gaan doen in het verre donkere Afrika.

Donker it is, te vaak zelfs. De stroom valt ongeveer viermaal wekelijks uit, vooral op de momenten dat ik de stroom het meest nodig heb: ‘s avonds, als de warmte in de slaapkamer ondragelijk wordt en je echt heel blij wordt van die enorme waaier aan je plafond (lees: je-weet-wel-golf-platen).

Gister en eergisteren was ik bijvoorbeeld OOK naar Bolga afgereisd, maar de eerste keer was het geld in de pinautomaat op :S en de tweede keer was de stroom er ineens weer eens af, en nee, dan werken ATM's ook hier niet. Zucht..

Ik geloof dat ik de weg de vorige keer al beschreven had, maar hier nogmaals een kleine beschrijving ;) Vandaag bijvoorbeeld stonden we weer langs de weg te smeken om een private car, een luxe wagen die mensen persoonlijk rijden en het niet erg vindeno m lifters op te pikken. Memuna echter was andere dingen aan het doen, en dus dacht men 1 persoon op te pikken. Je kunt immers prima met 4 personen achter in de auto zitten, zo goed en kwaad als dat gaat.. Maar voor Memuna was dan geen plaats, dus zij ging wel in de bak!! Oke, met 100 km per uur over de woldweg, achter in de laadbak van een 4x4 wagen? Ik zit thuis al te zeuren als iemand voorstelt dat we miss met zijn vieren achterin de auto kunnen zitten zodat er maar 1 persoon bob hoeft te zijn, maar nu kan ineens alles ;) Ik moet wel, haha. En ach, ik zat zo klem tussen de donkergekleurde medemensen, dat in het geval van een ongeluk we misschien allen veilig uit de auto zouden komen ;)

Memuna moest lijden, zoals Isac zou zeggen als hij met ons aan het pesten is ‘ someone must suffer!!' voordat hij een joker op gooit ;)Vooral bij de ieniemienie killing drempeltjes die midden in de ‘snelweg' zijn vormgegeven die enorm veel lijken op die vreselijke drempels in de centerparcsparken ging mevrouw een beetje de lucht in. Ik wilde niet graag ruilen. Liever zat ik tussen een aantal negers in met de airco (!) die in mijn gezicht blies.

Op de ‘snelweg' fietsen mensen, er lopen mensen langs om te venten en vooral om dingen op hun hoofd te dragen van a naar b, zoals water en voedsel dat ze net ergens (niemand weet waar of hoe) gekocht of gepakt hebben. Ook lopen er verschillende dieren. Net als op de weg naar Nabari.. Wanneer Melat en ik daar fietsen krijg ik altijd een kinderboerderijgevoel J Geiten, kippen, varkentjes ;) Erg leuk allemaal.. Tenzij ze niet aan de kant gaan, zoals ezels vaak niet doen.

Net zo leuk zijn de kindjes die allemaal enthousiast naar je zwaaien, waar dan ook. Blank zijn is geliefd. Wat nou discrimineren, dat kennen we niet. Wel kennen we positief discrimineren, zoals ikd at dan maar noem. Ik moet, zoals eerder genoemd, vooral in de schaduw staan om mijn witte kleur te behouden. Ik moet rusten en niet helpen met koken of schoonmaken. En ja, iedereen houdt van je om je witte kleur. Gister benadrukte de broer van MEmuna dat nog even: I think we would have beautiful children. Haha, ja dat denk ik niet ;)

Verder alles onder controle hier hoor.

Ik maak nog steeds iedere dag vanalles mee. Sommige dingen worden heel normaal, sommige dingen ook echt niet. Vooral de kakkerlakken wennen niet, maar zijn toch wat verminderd in aantal (of ik zie ze minder, dat ka nook, maar we houden gewoon het eerste voor ogen). Spinnen, muizen en hagedissen kan ik mee handelen, no problemo! De hitte went niet zo.. Gelukkig REGENDE het hier gisteren ook, ECHT GEWELDIG! Ik schreef het maandag, en daarna begon het dus toch.. Eindelijk, het stof van de bomen en het groen dat weer opleeft na de eerste regenbui dit jaar. Prima, ook voor de Nederlandse blanke, die snakte naar wat koelte!

Nou, de safari is dan bijna zover. ZIN IN. kijk er enorm naar uit, en Melat ook. Eventjes iets anders aan de kop, eventjes van de warmte weg en een duik in het zwembad nemen en eventjes de boel bespreken met de andere vrijwilligers!!

Groetjes aan iedereen!

Xx