Ja hoor, het is echt waar. Ik ben verliefd geworden op Ghana, met haar geweldig aardige en behulpzame mensen, enorm interessante tradities en gebruiken, het heerlijke en bijzondere eten (wat je allemaal met je handen mag eten) en die enorm lieve kleine zwarte mensjes die in de rondte huppelen.

Conclusie: IK WIL NIET WEG

Vervolgens is het ook het geval dat ik nog niet weg kan. Er is namelijk nog wat geld onbesteed gelaten.

In de afgelopen weken zijn de toiletten afgebouwd en geverfd, super mooi :D De bedden zijn in elkaar getimmerd, 22 stuks, de matrassen zijn gekocht (je wil niet weten hoeveel werk dat was ;)) en er is eten gehaald voor twee maanden. Tevens is een soortement goodbye party gehouden voor de kindjes van Nabari, die zodoende voor het eerst in lange tijd kip bij hun rijst kregen en KOEKJES!

Ik mailde net mijn tante ook al dat het mij enorm opviel hoe die Nabarisnoetjes met de koekjes omgingen.. Ze bewaarden alles (lees: vraten niet zomaar alles ineen keer op zoals 'onze' kinderen, en ik, dat wel zoudendoen) om het vervolgens heel voorzichtig op te peuzelen..

Tijdens het uitdelen van alle goede was het weeshuis in een mum van tijd overbevolkt! Het hele dorp kwam 'eventjes om het hoekje kijken' op het moment supreme ;) Gelukkig was er genoeg..

Helaas ben ik de afgelopen twee weken af en aan best veel ziek geweest. Ik zal niet al te veel details vermelden, maar ik kan vertellen dat het niet altijd heel fijn was.. Denk aan beroerdheid en vervolgens het vele hangen boven een gat, al dan niet in omgekeerde houding ;) Gelukkig bracht mijn broer me na vijf dagen sickness naar de gastvader van een andere vrijwilliger (die dokter was, goed engels sprak, aardig zou zijn en mijn collega-vrijwilliger met hetzelfde probleem had geholpen: een veilige keuze dus). Dat dit een safaririt van 2 uur inhield is mij vooraf niet verteld, maar ik was allang al blij dat ik het advies van Memuna niet opgevolgd had om naar het ziekenhuis te gaan.. De doemverhalen van andere vrijwilligers die ik daarover gehoord heb hebben mij genoeg angst aangejaagd. Enfin, de medicijnen sloegen aan. DACHT IK. Niet dus. Medicijnen op, pijn en last terug. Dus daarna maar gewoon (op advies van Bibi en Yara, twee vrijwilligsters die voor mij in Nabari waren en nog eventjes twee dagen langs kwamen voordat ze naar NL gingen, wat de kinderen en wij erg leuk vonden!) aan de antibiotica gegaan, zelf dus eventjes dokter geweest. Voor 1,80 cedi (dat is dus zo'n 80 eurocent) kun je een kuur van 30 pillen kopen. Tegenstrijdig he, zo goedkoop, en dan zoveel mensen die dat nog niet eens kunnen opbrengen!

Daarover gesproken. Zondag kwam een van de buren bij ons op bezoek, wat opzich geen bijzonderheid is want ik zie iedere dag zo'n 5 nieuwe gezichten @ memuna's place.. Maar deze vrouw bleef wel erg lang zitten en vroeg Memuna smekend (hoorde ik dus later want zelf ben ik nog geen ster in Mampruli) of ze hout uit het bos kon halen voor haar om op die manier geld te verdienen voor een maaltje rijst. Zij en haar kinderen hadden namelijk die dag daarvoor geen eten gehad en waren met honger naar bed gegaan..

Slik.

Omdat Memuna vrij welgesteld is, in ieder geval voor het noorden van Ghana, en heel goed voor ons zorgt vergeet ik soms wel eens wat voor armoede de meeste mensen lijden. Dat klinkt misschien raar, want ja, de enige echte luxe die ik heb is een bed met een enorm gat erin EN de waaier (oh wat ik ben ik dankbaar voor dat ding) ;), maar ik krijg genoeg te eten en wordt goed verzorgd! Terwijl een paar meter verderop kindjes met honger naar bed gaan..

Wat ik jullie niet wil onthouden is dat Ghanezen enorm van Hollanders houden. Dat kan ik natuurlijk, en misschien jullie ook wel, volkomen begrijpen :P

En dat doen ze vast niet omdat alle Nederlanders nou zo geweldig aardig en leuk zijn (of misschien ook?), maar vooral omdat je hier overal Nederlandse intiatieven en organisaties 'dingen' ziet doen.. Foodprograms, het bouwen van scholen, kerkgebouwen en klinieken.. OVERAL zie je Nederlandse (afgeschreven, dat wel) vrachtwagens rijden. Eerst moest ik daar enorm om lachen, maar nu kijk ik daar niet eens meer erg van op ;) Ach, daar gaat weer een Van Dijk.. Of een of andere elektroleverancier met een wel heeeeel erg Nederlandse naam ;)

Owja, voor ik het vergeet. Opa en oma, er is hier juist enorm veel politie! Ik dacht dat ik ook eerder eens iets schreef (dit is geen verwijt :P) over politieagenten in bussen voor lange afstanden, overal op straat en bij banken? Ze geven alleen niet zo om veiligheid op de weg denk ik ;) Alles mag op de weg, alles kan.

Als er weer eens ergens een wrakstuk langs de kant van de weg ligt dank ik eerst God dat ik nog steeds veilig ben en vraag ik daarna aan Memuna wat er met de passagier is gebeurd. Ik heb nog nooit het antwoord gehad dat hij gewond geraakt is of zelfs is overleden, maar hoor altijd iets in de trant van: NIKS AAN DE HAND.

Jaja..

Memuna is een geweldig persoon btw, mijn gastmoeder. Een geweldig goed en gelovend mens, die voor iedereen het goede probeert te bereiken en zich zelfs erg zakelijk op kan stellen. Alleen, zoals iedere Ghanees, wel heel erg verzot op het uitgeven van geld. En dan niet het hare ;) Dus ik probeer alles zo goed mogelijk in de gaten te houden, beheer het door jullie gegeven geld met mijn leven in een meegenomen kluisje (jaja)en geef het niet zomaar mee aan mevrouw Sandow. Niet dat ik echt denk dat ze er misbruik van zou maken btw, maar ik wil graag zeker weten dat het geld aan noodzakelijke dingen uitgegeven worden. Prioriteiten stellen in Ghana werkt iets anders dan in Nederland. Voorbeeldje?

Iedereen, en dan bedoel ik ook echt iedereen, loopt te bellen of muziek te luisteren (ja, in publiek natuurlijk) met hun mobiele telefoon. Ze kopen liever een televisie dan dat ze een fatsoenlijk wc'tje bouwen en gaan OVERAL naar toe op de motor (ookal is de afstand miniem) terwijl de fietsen in de schuur staan te staan..

Over fietsen gesproken. Zoals jullie misschien wel gehoord hebben was het de bedoeling dat ik iedere dag zo'n 45 minuten zou fietsen. En inderdaad, van Wulugu naar Nabari is het zo'n 45 tot 55 minuten fietsen (afhankelijk van de hoeveelheid 'fietszin' je hebt, wat bij mij vanzelfsprekend vaak laag ligt). Maar ik denk dat we nu zo'n 4 keer gefietst hebben en de rest van de tijd met de motor gebracht en gehaald zijn ;) Volgens Memuna meer dan logisch, want het is te heet om te fietsen rond 12 uur. Heeft ze btw ook wel een beetje gelijk in.. Een eindeloos lange zanderig rode weg affietsen onder de brandende zon in zo'n 45 graden is soms wel wat teveel van het goede ;) Daarbij gaan de fietsen ook nog wel eens een beetje stuk. Of zegmaar, een beetje erg. Het zijn namelijk hele gezellige bamboefietsen, dus absoluut niet solide en bruikbaar, maar wel door en door Ghana (volgens SYTO is de uistraling waarschijnlijk belangrijker dan de functionaliteit). Het stuur zit dus los, de hele constructie is wat wankelig, mijn knieen komen boven mijn stuur uit (en nee, het zadel kan NIET hoger want dan raakt ie los en kan ie nooit meer vast, of zoiets) EN de ketting gaat er zo'n 3 keer per rit af (en dan bedoel ik alleen de heen OF terug weg;) dus zo'n 6 x per dag.)

We komen dus vaak bezweet en met zwarte handen thuis.. (Vooral Melat, want haar fiets is nog net iets slechter dan de mijne).

Ik ben trouwens super blij dat Melat en ik samen in Wulugu geplaatst zijn. Ookal leek het in het begin alsof we noooooit samen door 1 deur zouden kunnen, onze verschillende karakters vullen elkaar perfect aan. We zijn nu partners in crime en deinsen niet terug voor een pinautomaat die weer eens niet werkt, een creditcard die aangeeft dat ik geen geld heb (wat natuuuuurlijk onmogelijk is omdat mijn moeder de geldzaken regelt), een overvolle trotro waar sowieso 6 mensen teveel in zitten, het gevoel dat je voeten en kont verbranden omdat je boven de motor van de trotro zit (2 uur lang!), een bezoekje aan de met kakkerlakken omgeven wc en de vele salamanders en muizen die overal rondlopen en doen alsof ze er thuishoren (oke, miss is dat ook zo..).

Tot nu toe kunnen we er prima mee handelen!

Wat nou het spannendste is dat ik deze week heb meegemaakt? Waarschijnlijk mijn rit op de motor, of ritjes. Jep.. Ik mocht deze week leren motorrijden op zijn Ghanees ;) Dat is dus in je korte broek en hempie, op een rode zanderig en rotsachtige weg met hobbels, bobbels en gaten en zonder helm. Super tof om te leren motorrijden, ookal ken ik nu nog maar de beginselen en ga ik natuurlijk helemaal niet hard. Met een van mijn broers achterop die me aanwijzingen geeft en me ondersteunt als ik dreig om te vallen of een ander ongeluk kan begaan.. Echt tof!
En het leukste dat ik deze week heb gedaan?

Sowieso het feestje in Nabari, drie uur lang dansen, zingen, lachen en lekker met de kindjes eten. Die dag was het dubbel feest omdat er ook eindelijk weer eens regen viel.. Heerlijk! Soms wordt het ZO warm hier, dan moet er gewoon even een regenbui komen. Dat betekent vaak dat het eerst een paar dagen een klein beetje bewolkt is (ook niet verkeerd) maar wel erg drukkend (klein beetje verkeerd) en 's avonds vaak wat onweer (erg verkeerd).


Oh, ik kan wel eindeloos doortypen. Ik zou jullie zo graag wat foto's laten zien, maar ook hier is dat nu niet mogelijk.. Ik denk als ik terug ben ik Accra, overmorgen dus, dat ik DAN foto's kan uploaden. Ik wed dat jullie graag eens wat foto's zien van de kinderen hier, en van de wc's enzo!? Ik ga mijn best doen, helemaal nu ik misschien iets langer ga blijven (als dat mogelijk is) dan vooral gepland.. Anders moeten jullie nog zo lang wachten.

Over dat langer blijven gesproken. Niets is zeker. Het hangt geheel van Syto en TravelActive af, of ze mijn visum willen verlengen of niet. Willen ze dat doen, met alle administratieve rompslomp van dien, dan betekent dat dat ik nog zo'n 3 weken zou kunnen blijven. Mijn lieve moeder zal dan mijn ticket omboeken. Ik kan dan 1 week bij Memuna blijven, en dus in Nabari zijn de hele tijd, daarna 1 week in Walewale (waarschijnlijk) in een weeshuis (dat, volgens een andere vrijwilliger, misschien nog wel meer hulp kan gebruiken dan Nabari gezien de enorme armoe) en dan weer 1 week bij Memuna. Die week in Walewale kan ik dan weer samen met Melat zijn. Zij verandert namelijk per 1 april van project :)

Uitgaande van de 'perfecte situatie' zou ik het volgende kunnen zeggen over mijn plannen:
Ik blijf tot +/- 17 april in Ghana, na verlenging van mijn visum en omboeken van mijn ticket. Ik kan dan twee weken extra in Nabari zijn om eventueel een watertank te kopen van het geld dat nog overgebleven is (een watertank die in het regenseizoen regenwater kan opvangen zodat de kinderen dat water kunnen drinken ipv het water uit de put die ernstig ver weg is en waarvoor die arme ezel erg vaak heen en weer moet reizen met de TE zware kar) en om lekker met de kinderen te spelen en ze veel aandacht te geven. Ik vind namelijk dat ik vanwege het ziekzijn en het kopen van al die spullen (ook gek/krom: soms was het voor mijzelf persoonlijk een nadeel dat ik ZOVEEL geld heb opgehaald, omdat ik op die manier erg weinig in Nabari kon zijn) erg weinig bij de kinderen ben geweest. En ookal bewerkstelligen we een hele boel op deze manier voor de lange termijn, ik zou zelf graag nog even heel veel met hen zijn :) Dat begrijpen jullie vast.

De perfecte situatie heeft natuurlijk wel een aantal nadelen. Ik moet jullie allemaal nog langer missen. Mijn familie, vriendje en vriendjes en al hun bezigheden, nieuwigheden en activeiten.. Ik moet Ilse smeken of ze nog 3 weken mijn taken waar wil nemen bij Egbert en Jopie, die natuurlijk ook goed moeten vinden dat ik langer blijf. Ik moet VOETBAL missen (oh, wat mis ik dat zeg, ik groei dicht hier en hunker naar 90 minuten kapotgaan) EN ik moet een aantal plannen afzeggen en verzetten. En, ik moet de gezellige avondjes en borreltjes nog iets langer missen. Maar toch denk ik dat ik, als het mogelijk is, iets langer moet blijven.
Want.. Dit is heel misschien wel een once in a lifetime oppertunity (vertaling: iets dat ik misschien maar 1 keer in mijn leven kan doen op deze manier)


Nou, ik hoop dat jullie dit enorme verhaal een beetje door kunnen komen!!

Ik vind het super leuk jullie reacties te lezen en ik beloof dat ik iets vaker online te vinden ben in de komende weken.. Misschien vindt Roelien het wel oke om ook eens een bezoekje te brengen aan een internetcafe, in plaats van de hele dag aan het strand te liggen of cultureel bezig te zijn ;)

De komende twee weken ga ik dus proberen EGAAL bruin te worden (ipv het 'onderbenen en armen-bruin' dat ik nu ben ;)) zodat ik me in de toekomst misschien ook nog eens onder een gezamelijke douche of in een zwembad kan vertonen zonder uitgelachen te worden ;)
Hopen op mooi weer en een gezellige tijd met Roelien! Ik heb er zin in :D
We hopen op een goede en veilige reis naar Accra!