Jep, other than falling in love with Ghana, I fell in Ghana too (Ja, ik val op Ghana, maar daarnaast, viel ik ook letterlijk op/in Ghana).

Stel je voor, ik was Memuna aan het vertellen dat ik tijdens het enorm fanatieke zakdoekje leggen ABSOLUUT niet hard rond kon rennen in het kader van mijn te zwakke (stupid) enkels. 'Ah, just try once!' Dus dat deed ik, ik probeerde het. Voorzichtig en rustig aan doen is niet zo mijn ding (het vanzelfsprekend keihard en zo snel mogelijk) wat vervolgens resulteerde in een keiharde landing op de heerlijke gekiezelde zanderige ondergrond van het 'voetbalveld'. Tja, 'that is what Ghana is for u!' had ik al vaak gehoord, en ook nu weer. Ik stond erg snel op, want wilde me niet laten kennen, maar schrok toen zelf ook wel een beetje van de schade. Ik besloot dus naar het weeshuis terug te keren om het 'eventjes te wassen'. Dat was de tweede grote fout van die dag, bleek later, want het water dat ik ging gebruiken zonder na te denken kwam vanzelfsprekend uit een te droge put en was dus rood en bruingeblakerd van het zand en vol met bacterien. Daarnaast deed het ook nog eens flink pijn om 'zomaar eventjes' een flinke schaafwond te overgooien met water. Niet echt een helder momentje..

Die avond begon het gelukkig nog meer pijn te doen, en vochtig te worden en bah, nasty.. Niet slapen vanzelfsprekend, dus 's ochtends heeeeel opgewekt naar buiten omdat het eindelijk licht was geworden :) Deze keer kon onze lieve haan mij niet wekken om half 5, ik was hem lekker te snel af ;) Eenmaal buiten zittende bleek ook dit geen goed idee, vliegen vinden wonden klaarblijkelijk ernstig interessant. Afplakken was geen optie, ik wilde graag dat het zou drogen, en dus maar een 'clof' aan of een BROEK. Was ik blij dat ik nog ergens onder in mijn backpack een trainingsbroek kon vinden.

Een aantal kledingstukken heb ik aan Roelien meegegeven, maar de meeste zijn in handen van de familie Sandow. Alles wat ik de laatste 6 dagen nog kan dragen is: een zwarte of grijze broek met een bloemetjesshirtje of een zwart shirtje. Finished, that's it. ;) Gelukkig zijn ze in Wulugu ERG blij met mijn spullen..

Eigenlijk wilde ik ten eerste mijn excuses even aanbieden voor het feit dat ik zolang niets van me heb laten horen. De laatste weken heb ik niet de mogelijkheid gehad om een nieuwe blog te typen.. In Bolga had ik vorige week toch een internetcafe bereikt, maar vanzelsprekend was er iets mis.. Het leek me al verdacht rustig.. De modem werkte niet. Geen internet dus.

't Is net of er in Bolga altijd iets mis moet zijn! Vorige week gingen mijn motortaxi en ik samen naar Bolga ALLEEN om geld te pinnen, maar vanzelfsprekend gaf het verrekte ding geen cent (bij wijze van natuurlijk, zelfs in Ghana kun je geen muntjes pinnen). That is what Ghana is for u! Gewoon lachen en terugkeren naar huis, om vervolgens de volgende dag weer terug te keren..

Gelukkig kunnen er ook leuke dingen bewerkstelligd worden in Bolga! We hebben namelijk gisteren 15 matten en 4 lantaarns gekocht voor Nabari. Deze matten dienen als ondermat (kan eventjes geen beter woord vinden, eksjoes) voor de matrassen die naar buiten worden gesleept 's nachts vanwege de intense hitte. Buiten slapen is echt heerlijk, en sowieso iets wat ik ga missen! D 4 lantaarns dienen vanzelfsprekend als verlichting voor 's avonds.. In het dorpje Nabari is nog steeds geen stroom, maar een paar dagen geleden kreeg Memuna een brief (alszijnde assembly woman van de verschillende 'townships' rond Wulugu) dat over twee maanden palen worden gepoot en electriciteit wordt doorgetrokken van Wulugu tot Nabari. Dus, als de kamer ge'wired' wordt kunnen de kinderen zelfs 's avonds nog iets ondernemen, misschien productief zijn voor school en hun toekomst?

Het boorgat ('borehole') is inmiddels 'aangebracht' (mijn Nederlands gaat er niet echt op vooruit he?). Het geval is 80 meter diep!! Eergisteren kwamen de Pompmannen (of PTT-mannen, zoals papa ze zou noemen.. Wat was het ook alweer? Pompje aanleggen, tentje bouwen, tukkie doen? :P) de boel testen. En jawel, er is extreem veel water te vinden, al moet je daar dus wel 80 meter diep voor graven. De mannen namen ook de pomp mee, maar vanzelfsprekend ging er eventjes iets mis, zoals er altijd eventjes iets anders gaat dan gepland in Ghana. Ik maak voor het gemak maar niet al te veel plannen meer ;) Ook wat, voor een Facility Manager, haha.. Eenmaal in NL zal dat wel weer anders gaan. Maar goed, de pomp was natuurlijk te klein! Men moest een nieuwe produceren, wat ongeveer 2 weken zal duren. Als ze de pomp in het gat laten neerdalen maken ze de rest tegelijk af. Niet zomaar de standaardpomp, maar de luxe-geweldige-altijd-werkende-pomp die ALTIJD water omhoog krijgt(in tegenstelling tot de andere borehole-pomps), zelfs in extreem droge situaties als we op dit moment in Ghana hebben, wordt dan ook geplaatst zodat het hele plaatje compleet zal zijn. Hopelijk gebeurt dit ook echt binnen 2 weken, zodat Melat en Vivian een aantal foto's kunnen maken! Ik kan dat dan vanzelfsprekend vervolgens weer aan u allen tonen, I would love to.

Even denken.. Wat hebben we nou allemaal gedaan met 't geld? 2 WC's, 3 maanden voedsel, 24 bedden, 24 matrassen, 15 matten, 4 lantaarns, voetballen en een waterpomp. Ge-wel-dig.

Woensdag kon ik zelfs nog 500 cedi (ongeveer 220euro) aan pastor Jonathan geven, voor zijn weeshuis net buiten Walewale. Melat is van project veranderd, en omdat er een andere vrijwilligster Memuna's place kwam bezoeken moest ik ook eventjes weg. Ik heb Melat dus opgezocht, die op dat project zit met Vivian. Eenmaal daar hebben we een bezoek gebracht aan het weeshuis, hun project, Hope of Life. Eerlijk gezegd was dat niet het eerste waar ik aan dacht, toen ik daar kwam op de fiets over een safari-tour-C-pad (in Ghana heb je niveau A, dat is een soort van geasfalteerde weg, niveau B, zandweg, en niveau C, onbegaanbaar rots/zandpad). De 28 kinderen rond de leeftijd van 8-12 jaar die daar overdag wonen zijn nog minder bedeeld dan de kinderen in Nabari. Zij hebben werkelijkwaar niks.. Niets.. Overdag zijn ze in het weeshuis, waar ze te eten krijgen en met elkaar kunnen spelen, vooral buiten, binnen is een gewone huiskamergrote kamer voor hen en verder niets. 's Avonds slapen ze in huizen van familieleden of kennissen, en krijgen ze daar (als het goed is) nog een maaltijd. Ze gaan niet naar school, ze hebben geen boeken, ze kunnen geen engels, ze kennen geen liedjes, ze hangen de hele tijd om je heen en AAN je, ze vechten aldoor.. Ze zijn eenvoudigweg verveeld geraakt door het hebben van niets en het niksdoen. Gelukkig hebben Melat en Vivian uniformpjes laten maken zodat de kinderen er mei eindelijk naar school kunnen. Dat was namelijk het probleem, de uniforms. Om naar de governmentschool te kunnen gaan moe tje een uniform hebben. Ik vind dat een overheidsschool dan ook voor uniforms moet zorgen, en schijnbaar vond de overheid dat een poosje geleden ook. Zodoende zijn ze 'aan ieder kind' schooluniformen gaan geven, om hun naar school te kunnen laten gaan. In real life blijkt dat niet iedereen een uniform kan bemachtigen. Pastor Jonathan legde uit dat de overheid gezellige en mooie foto's maakt met kindjes in uniform in verschillende delen van het land, om zodoende te kunnen laten zien 'dat ze ECHT wel voor uniforms zorgen' en zo hun geld te kunnen krijgen van bijvoorbeeld Nederlandse overheden die streven naar educatie in landen als Ghana. De kindjes in Hope of Life waren dus niet gezegd met een uniform, dus hebben Melat en Vivian daarvoor gezorgd. Maar, ze hebben ook schoentjes nodig.. 100 cedi zal daaraan besteed worden, en daarnaast zullen Melat en Vivian van de andere 400 cedi voedsel inslaan.

Misschien horen jullie in de toekomst nog eens iets over Hope of Life. Dit weeshuis heeft namelijk echt hulp nodig.. Ookal zijn de beginselen daar, er is een plek, er is een 'vader' (pastor Jonathan), de kinderen zijn 'ontwormd' (van de wormen en eenzijdig voedsel krijgen ze die bekende dikke buiken) en krijgen dagelijks rijst met een drupje tomatensaus te eten. Het begin is daar maar.. Het was schrijnend om te zien..

Dus, ik denk dat we er goed aan gedaan hebben dit weeshuis ook te laten delen in het enome geldbedrag dat besteed kon worden in Ghana!

Gisteren was mijn afscheid van Nabari en de familie. In Nabari heb ik het niet gekund, afscheid nemen. De oudsten wisten dat ik niet terug zou komen, die had ik het al eerder verteld, maar de rest heb ik het niet gezegd.. Die treurige gezichtjes, ik kon het niet nog een keer aan! Ik wilde dat ze blij bleven spelen en gelukkig bleven, en niet verdrietig zouden zijn omdat hun 'suleminga' hun zou verlaten.. Ik heb dus net gedaan als een andere dag, en op 't laatst net even iets langer geknuffeld met al die lieve zwarte snoetjes dan anders..

's Avonds had Memuna een feest georganiseerd, waar ik natuurlijk weer niet echt van op de hoogte was.. De chief was er, zijn assistent, de headmaster, de hele familie en kennissen.. Iedereen was daar en er was een programma opgesteld. Eerst bidden, samen eten, samen een biertje of colaatje drinken (gok eens wat ik dronk :P) en wat random kletsen. Daarna het woord aan de headmaster, de chief, zijn assistent, ST en Memuna. Waardering was wat centraal stond. Liefde. Waardering. Warmte, en niet alleen door de normale hitte, maar echte liefdevolle warmte. Dankbaarheid, en verdriet om het feit dat ik nu echt afscheid ging nemen.. Ik ben deel van de Sandowfamilie geworden, en ze zouden mij nooit, maar dan ook nooit vergeten. Ik kan ze verzekeren dat ik hen ook nooit zal vergeten.

Gisteren hield ik het gelukkig nog prima gezellig en droog, zelfs toen ik mijn woord van dank enz moest uitspreken (wat dus ook niet voorbereid was) hield ik me staande zonder ook maar een keer te stotteren.. Maar vanochtend brak ik toch echt. Ik moest weg. Tas inpakken, liften naar Tamale. Weg van Wulugu en niet meer terugkeren. Niet meer naar alle lieve kindjes van Nabari. Niet meer gezellig ouwehoeren met de kindjes van Safia, of met Annet of Saida. Geen colaatjes meer voor het eten met Memuna. Geen engelstalige grappen of mensen die Mampruli tegen mij praten, omdat ze dat intens grappig vinden om mij iets te horen spreken of omdat ze geen woord engels spreken. Geen rijst met stew, geen rijst met bonen, geen meelbal met soep. Geen biertje meer met mijn broers in de lokale bar. Geen adje in Maffia, een enorm sterk wiskeyachtig drankje wat je natuurlijk nuttigd uit een zakje. Geen zakjes water, waar je enorm naar verlangen kan door de hitte. Geen 50 graden meer overdag. Niet meer relaxed lezen onder de mangotree. Geen ritje op de motor, van hot naar her.

Ik brak. Probeerde me groot tehouden maar 't lukte niet. Dus ben zo snel mogelijk weggegaan na een aantal knuffels..

Natuurlijk weet ik ook dat er nu een heleboel leuke dingen op me 'staan te wachten'. Letterlijk zelfs, hoop ik dan, op schiphol volgende week donderdag! Iedereen die ik 11 weken lang moest missen kan ik gewoon weer bezoeken.. Kasper, Thijs.. Bonen van oma van de Belt..

Gezellig met vriendinnen uit, werken en centjes verdienen, werken en gezellig zijn bij Egbert en Jopie, voetballen, sporten en mezelf alleen daardoor enorm in het zweet werken, kleren aantrekken om warm te blijven ipv telkens een zakdoek vast te moeten houden om het zweet weg te vegen,me niet meer zo dik en mollig voelen,iets anders eten dan rijst en bonen, GROENTE! en lekkere broodjes eten. Mijn zusjes pesten, een koffietje of borrel doen met papa en mama..

Double double..

Ik wil heel graag naar huis, maar ik wil ook heel graag blijven. Afscheid nemen is nou eenmaal niet mijn ding. Ik vind het vreselijk om niet te weten of ik (grote en kleine) mensen ooit nog eens weer kan zien.. Want, let's face it, het IS WEL aan de andere kant van de wereld..

Daarmee wil ik dit lange verhaal toch beindigen.. Ik hoop dat jullie je niet verveeld hebben tijdens het lezen hiervan!

Bedankt voor jullie reacties en smsjes. Als ik thuis kom beloof ik iedereen die geinteresseerd is mijn foto's te showen :) De laatste dagen hier kan ik helaas geen foto's meer maken OF uploaden, want heb mijn camera aan Memuna gegeven. Kan zij in de toekomst foto's blijven maken en sturen van het weeshuis! Mits ze begrijpt hoe het werkt, maar ik denk dat de kinderen er wel uit kunnen komen. Zo gaat dat immers bij ons thuis ook.. (He pap? ;) ) NB: Deze gift werd aan het einde van de goodbyeparty gisteravond nog even vermeld, wat tot een luid applaus en gejuig van alle aanwezigen heeft leidde ;)

TOT SNEL!!